سلام ... ،
حالا می فهمم چقدر سخته که تو همه ی این مدت اسمی برای خودت نداشتی، برای ما آدما فقط چیزایی وجود دارن که اسم داشته باشن، حتی اگه باشی و اسمی نداشته باشی، نیستی.
برای مدت ها می دونستم که هستی ولی برات اسمی نذاشتم که به بودنت اعتراف نکنم، به اینکه هستی و به اینکه خود من نیستی. نمی دونی چقدر آدم دوست داره که اونچه رو که می نویسه مال خودش بدونه نه مال یکی که اگه اسم داشت حتما اونارو ازت می گرفت. نمی دونم کی ازت غافل شدم که فرصت رفتن پیدا کردی، یادم هست اون شب تاریک، اون لباس تیره، اون چشمهای سیاه و اون لبخند تلخت. بدون هیچ حرفی فهمیدم چی می خواد بشه. با این همه احساس نمی کنم اشتباه کرده باشم، به هرحال درسته که بودی و هستی ولی قلمروت جایی بیرون از دست های من نیست، شاید دور و دورتر بشی ولی هر لحظه لمس انگشتام رو حس خواهی کرد. گرچه وجود داری ولی روزی دوباره تن به بردگی می دی، به تنها اربابی که می تونی داشته باشی، و من هیچ احساس گناهی از تصاحب تو ندارم، چرا که تو نه قبل از من بودی و نه بعد از من خواهی بود، قهر تو یعنی مرگت حتی اگه دور از امروز من خودتو پنهون کرده باشی. فقط یه راه وجود داره که بودنت معنایی داشته باشه و اون راه هدف بودن توئه. امروز نمی نویسم که اعتراف به بودنت کنم، امروز می نویسم که مجبور به برگشتت کنم،امروز می خوام اسمتو دم گوشت داد بزنم تا بدونی که هیچ وقت آزاد نبودی که هرکاری بکنی. اراده ی من آزادی توئه و تو از همون اول در اختیار من بودی. چه از اول اول و چه از اول این نوشته.

پ.ن: یه سر به پاپیونلیو بزنین و پست هراس واقعا منو می ترکونه، خیلی دلم می خواد یه روز همچین چیزی بنویسم.

رفتم سر کوچه^۱
دیدم کوچه پر پوچه

۱. اشاره به آهنگی به همین نام از نامجو

.

.

.

.

من کرخت و پیر
نشسته بر صدای باد
می دوم از آسمان
به روی بخت برگ ها

درخت از او، شاخه ز او
ریشه ز من، زمین من
از آسمان، به آسمان
فاصله ها سیاهی و بلور

آب ز من، آتش من
خاک ز او، حیات او
مرگ ز من، درد ز من
سخاوت زلال او

سرودنم همین و بس
سکون من
سکوت او...

پی نوشت: شعر قبلی رو هم یادتون نره --> نه، باید بدوم

درجست و جوی مطلق ها
ابدیت را نشانه می روم
و این واژه ای است
بس رویایی
که حتی نمی دانمش

نسبت ها حقیقت منند
و حقیقت خود مطلقی است
که در قالب من، تو و ما
گم شده...
و ما عاجز از درک مطلق ها
حقیقت را
ابدیت را
خدا را
در خود می سازیم
و باور می کنیم
که آنچه ساختیم
حقیقت است...

ما گمگشتان راه خودیم
و خود را در راه خود
به انزوای دیگران
رسوخ می دهیم
و تنهایی را
با آواز هامان می سازیم
و باور می کنیم
که آنچه ساختیم
حقیقت است

و ما خود مطلقیم
و در جست و جوی مطلق ها
خود را درخود می سازیم
و باور می کنیم
که آنچه ساختیم
حقیقت است

چه بدبختیم
که همه را خود می سازیم
و نمی دانیم که خود ساختیم
و از ساخته های خود
رنج می بریم
و خود را می کشیم
در این نسبت ها

و من خود مطلق است
و ما درجست و جوی آن
در خود می سازیمش
و باور می کنیم
که آنچه ساختیم
حقیقت است

و باور خود چیزیست
که ما ساختیم
و نبود قبل از ما
و آنچه را خود ساختیم
حاکم بر خود می کنیم
و باور می کنیم
که آنچه ساختیم
حقیقت است

و تنها ما خود بودیم و خدا بود قبل از ما
و دیگر هیچ نبود و هر چه هست
ما ساختیم و ندانستیم که ساختیم
و ازساخته هامان بت ساختیم
و خود را محدود ساخته هامان کردیم و چه بدبختیم

و مطلق نبود و ما ساختیم
و گفتیم نمی رسیم به مطلق ها
و نسبت ساختیم و ندانستیم که ساختیم
و خود را له کردیم زیر این همه ساخته ها
و ندانستیم که له شدن خود نبود و ما ساختیم

و عدد نبود و ما ساختیم و شمردیم دردهامان را
و درد نبود و ما ساختیم و درد کشیدیم
که کشیدن خود نبود و ما ساختیم و درد کشیدیم

و ساختن نبود و ما ساختیم و ندانستیم که ساختیم
و ساختیم با ساختن هر آنچه ساختیم
و باور کردیم
که آنچه ساختیم
حقیقت است

و تنها ما خود بودیم و خدا بود قبل از ما و هیچ نبود
و واژه نبود و ما ساختیم و...